13
Aralık 1925’te çıkarılan Tekke ve Zaviyeleri kaldıran yasa gereği; şeyhler,
dervişler, tekkelerini kapatmakla kalmadılar, yan örgütleri durumundaki
derneklerini dağıttılar. Kendilerine ayrıcalık sağladığına inandıkları biçimsiz
giysilerini çıkardılar. Herkes gibi; ceket, iskarpin, pantolon, kasket ya da
şapka giydiler, kravat taktılar. Sokakta hiç kimse, onları artık diğer
insanlardan ayıramıyordu. “Başkasının sadakasıyla geçinen” insanlar
ortadan kalkmıştı. Belki de yaşamlarında ilk kez, “emekleriyle geçinmek
için” çalışmaya başlamışlar, halk içinde yaşayan emekçiler haline gelerek
kişiliklerini bulmuşlardı. Onlar, artık Türkiye Cumhuriyeti’nin yurttaşları,
eşit haklara sahip bireyleriydi. Bunların bir bölümü, okul ya da camilerde
kapıcılık, bekçilik gibi hizmet görevi yapan devlet görevlileri, bir bölümü
zanaatlar, bir bölümü de, “keçi kılından şapka örüp satan” esnaf haline
geldiler.
