1923’te, ülkede yatırıma dönüşecek bir sermaye birikimi, bağlı
olarak sanayi yatırımı bulunmuyordu. Devletin birkaç silah atölyesi, Hereke
ve Feshane gibi dokuma fabrikası dışında üretim yapan bir yer yoktu.
Özel girişime ait büyük sanayi yatırımının kendisi değil, düşüncesi bile
gündemde değildi. Ülke, Avrupa mallarının serbestçe satıldığı, bir açık pazar
durumundaydı. Ulusal üretime dayalı ekonomik büyümeyi, toplumsal gönenci
sağlamanın tek yolu olarak gören anlayışıyla, üretime, özel olarak da sanayi
üretimine önem verildi ve ülke gerçeklerine uygun, tutarlı bir sanayileşme
programı hazırlandı. Sosyalist olmayan bir ülke, dünyada ilk kez, kalkınma
programı hazırlıyordu.
