Cumhuriyet kurulduğunda ülke topraklarının
çok azı tarıma açılabilmişti. Toprak dağılımı adaletsizdi. Köylünün önemli bir
bölümü topraksızdı. Tarımın verimliliği, hemen tümüyle doğa koşullarına
bağlıydı. Eşkıyalık köylüyü rahatsız ediyor ve ağaya sığınma
eğilimini yaygınlaştırıyordu. Ürünün onda birini oluşturan Öşür vergisi,
köylü üzerinde bir baskı aracıydı ve bu vergiyi toplayan mültezimler köylünün,
korkulu rüyası haline gelmişti. Onda birlik oran, kimi yerde gerekçe
gösterilmeden, beşte bire kadar çıkarılıyordu. Ürün öncesi borçlanma ve tefecilik,
kanayan toplumsal bir yara halindeydi.
